Trabzon

Trabzon hakkında

Trabzon’un yer şekillerini Doğu Karadeniz Dağları’nın kuzey yamaçları ve denize yönelen vadiler belirler. Haldizen, Soğanlı, Zigana, Kalkanlı ve Horos dağları yüksek kesimleri oluşturur. Değirmendere, Solaklı, Sera ve Yomra dereleri kıyıya ulaşırken dar vadiler ve küçük alüvyal düzlükler meydana getirir. Uzungöl, Sera Gölü ve yükseklerdeki buzul gölleri ilin başlıca su varlıklarıdır. ^{[1] [4]}

Her mevsim yağışlı kıyı iklimi, yükselti arttıkça daha soğuk ve karlı koşullara dönüşür. Kısa mesafelerde değişen yağış ve arazi şartları mikroklima alanları oluşturur. Fındık, mısır, meyvecilik, kıyı balıkçılığı ve yayla hayvancılığı yerel geçim biçimleridir. Kıyıdaki geniş yapraklı ormanlar yükseklerde iğne yapraklı topluluklara, daha yukarıda ise yaz boyunca otlatılan alpin çayırlara geçer. ^[1]

Trabzon’un limanı ve dağ geçitleri, Karadeniz kıyısını iç bölgelere bağlayan ticaret yollarındaki önemini artırmıştır. Antik Trapezus yerleşmesinden Roma ve Bizans dönemlerine uzanan kent, 1204 sonrasında Komnenos yönetiminin merkezi olmuştur. 1461’de Osmanlı egemenliğine katılmıştır. Kale, dinî yapılar ve sivil mimarlık örnekleri bu farklı dönemlerin kent dokusundaki izlerini taşır. ^[2]

Horon, kemençe, yayla şenlikleri ve yöresel giysiler Trabzon’un kültürel kimliğinin belirgin unsurlarıdır. Hasır ve telkâri işçiliği, kazaziye, dokumacılık ve bıçak yapımı geleneksel zanaatları temsil eder. Kuymak, pide, ekşi mayalı ekmek ve sütlü tatlılar, mısır ve süt ürünleriyle şekillenen mutfak kültürünün örnekleridir. Yayla kullanımı, mevsimlik yerleşme ve hayvancılığı sosyal hayatla birleştirir. ^{[3] [4] [5] [6]}