İstanbul

İstanbul hakkında

İstanbul Boğazı, Karadeniz ile Marmara Denizi arasındaki doğal su yoludur. Avrupa yakasındaki Haliç, Tarihî Yarımada’nın kuzey kıyısını oluşturur. Terkos, Büyükçekmece ve Küçükçekmece gölleri; Riva Çayı, Göksu, Kağıthane ve Alibey dereleri ilin su coğrafyasının başlıca unsurlarıdır. Akarsuların parçaladığı platolar ve kıyı tepeleri, iki yarımadanın yerleşim çevresini biçimlendirir. ^{[1] [2] [11]}

Karadeniz ve Akdeniz iklimlerinin etkileri İstanbul’da bir arada görülür. Denizler sıcaklık farklarını yumuşatırken poyraz ve lodos farklı hava koşulları getirir. Şile’deki kestane ve meşe ormanları arıcılığa; Çatalca’daki Ormanlı Ovası, ılıman yetiştirme koşulları ve su kaynaklarıyla çeltik üretimine ortam sağlar. Bu kırsal üretim alanları, yoğun kentsel ekonominin çevresindeki doğal kaynaklarla ilişkilidir. ^{[2] [3] [4] [11]}

Yenikapı’daki arkeolojik buluntular, kent alanındaki yerleşimin tarih öncesi dönemlere uzandığını gösterir. Byzantion çevresinde gelişen şehir, 330’da Roma İmparatorluğu’nun başkenti olmuş; Doğu Roma döneminde bu işlevini sürdürmüştür. 1453’te Osmanlı yönetimine geçerek imparatorluğun başkenti hâline gelmiştir. Boğazın iki deniz arasındaki konumu, savunma, deniz ulaşımı ve ticaret ilişkilerinde belirleyicidir. ^{[5] [11]}

Ticaret, sanayi, finans ve turizm, İstanbul’un ekonomik yaşamında önemli yer tutar. Farklı dönemlerin dinî yapıları, çarşıları, sarayları ve sivil mimarisi çok katmanlı bir kültürel çevre oluşturur. Tarihî Yarımada’nın dört alanı 1985’te Dünya Mirası Listesi’ne alınmıştır. İstanbul simidi, Eminönü balık ekmeği ve Şile dokumacılığı, kent ile çevresindeki ustalık ve gündelik yaşam geleneklerini yansıtır. ^{[6] [7] [8] [9] [10] [11]}